دست نوشته های پدر عمادالدین

من گنگ خواب دیده ام عالم تمام کر -من عاجزم زگفتن خلق از شنیدنش

به مناسبت میلاد دردانه پیامبر
نویسنده : عباس فغانی ( معارف ) - ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ خرداد ۱۳٩٠

فاطمه، دردانه پیامبر

وقتی خداوند هستی او را توصیف می کند، کار بسیار سختی است که آن گونه که باید به او ابراز مودت و عشق کرد،از مقام والای او متون بی شماری انتشار یافته و ذکر مناقب او همیشه خالق شاهکارهایی شده که همه آنها مقام مادری و همسری را به بهترین شیوه عیان کرده اند زیرا معنویت و دینداری، همسرداری و احساس مادری جز در بزرگ زن اسلام دیده نمی شود. زنی که علی رغم سن و سال اندکش جمیع تمامی خردورزی ها و احساسات ناب بوده است.

خاتون آب و آیینه، این دردانه پیامبر که در عظمت ولادت خجسته اش سوره گران قدر کوثر نازل شد و به پیامبر رحمت و قلب محزون او حرارتی مضاعف بخشید، خود می دانست که روزگاری اسوه زنان عالم خواهد شد.

هیچ کس نمی تواند فاطمه را بستاید و هیچ کس هم نمی تواند فاطمه را نستاید، بنده عجیبی است مادر حسنین ( علیهما السلام).

 


در آستانه روز میلاد این بانوی پرهیبت، همه ما شیعیان به او می بالیم و سالروزش را سمبلی برای مادرانمان قرار داده ایم تا شاید بتوانیم ذره ای از محبت آنان را جبران کنیم. مادرانمان نیز مسرورند زیرا با بزرگ ترین و پرشأن ترین زن هستی حضورشان و محبت هایشان گرامی داشته می شود.

این درست است که در میان زنان، هیچ بانویی هم اندازه خیرالنساء جهانیان(س) مورد ستایش و تبجیل قرار نگرفته و نامش در حوزه ادب فارسی ما تکرار نشده است.

از خواجوی کرمانی، گرفته تا ناصرخسرو، از عطار گرفته تا حکیم سنایی، ابن یمین و شیخ بهایی، محیط قمی و حتی شاعران دوره غزنوی و اقبال نیز در منقبت این زن بی نظیر ابیات و اشعاری بدیع سروده اند! از نویسندگان و معاصران حرفی نمی زنیم چرا که تعداد آنان بی شمار است و حوصله این سطور اندک!

بزرگان دین و عرفان می دانند که هر کس صلاحیت ابراز نظر درباره دخت پیامبر (ص) را ندارد. آنان خودشان نیز بارها و بارها در آثار مکتوب خود از بانوی اسلام برای زبان الکنشان عذر تقصیر خواسته اند و اعتراف کرده اند که هیچ گاه نمی توانند صفات همسر علی (ع) که پیامبر به وی لقب کرار داده بود را که تنها 18 سال زنده ماند و به اعجاز سوره کوثر، موجب ابتر شدن دشمنان اسلام شد را آن طور که باید به جای آورند.

فاطمه تکرار شدنی نیست. همان که مرحوم دکتر علی شریعتی گفت. فاطمه، فاطمه است. بی کم و کاست! نام او خود دنیایی است. هرچند که برخی بی اطلاع به درک این نام بزرگ، از فاطمه تنها دختر پیامبر بودنش را می فهمند بی آنکه شأن عظیم وی را درک کرده باشند! اما فرارسیدن سالروز میلادش خوش بهانه ای است تا از کسی گفته شود که پیامبر اکرم (ص) همیشه از او به عنوان مادر پدرش نام می برد و نام " ام ابیها" از زبانش نمی افتاد. فاطمه مادر پدرش بود. او ورای زنان عالم است که برخی شان تک بعدی شده اند. او بانویی کامل بود، چرا که زاده آمنه و یکه فرزند بزرگ مرد عالم بشریت چیزی جز آن نمی تواند باشد.

فاطمه، فاطمه است. او تکرار ناشدنی است. پس برای بیان قطره ای از عظمت دریایی این زن بی نظیر خلقت، نامیدن یک روز به عنوان روز زن یا مادر، خوش بهانه ای است تا نام مادران و زنان شیعه، با بهترین الگوی عالم گرامی داشته شود.

روزت مبارک مادرم


comment نظرات ()